خواستم تا بار دیگر چیزی بنویسم 

اما نه قلم نوشت و نه کاغذ نوشته هایم را روی خود حک کرد

چرا که هر دو دانستند که باید دوباره شرح وحال غم مرا بنویسند

قلم در دستانم شکست و کاغذ ها به هوا رفتند

افکارم به هم ریخت و چشمانم با بارش اشکهایم که ژر از درد درون

 بود ارمغان تازه ای به گونه هایم

بخشید

اما در خیال خود همیشه     این رویه را میپروراندم

دوستت دارم...

یه روز دل نشست و با خودش گفت:از این به بعد سنگ میشم...

سنگ شد ورفت میون سنگها نشست اما"

اونجا هم عاشق یه سنگ شد

وقتی اومدی؛ تموم تنهاييهام رو با خودت بردی.

از همون اول می دونستم اومدی که توی قلبم بمونی..... برای هميشه

پس ای نازنين ! ‌ای تنها مونس ! ای عشق :

بمون تا بتونم بمونم .

چرا که اين دل بی حضورت ؛‌ ميهمان غم و تنهاييست . بی حضور تو ؛ نيمی از وجودم فلج می‌شود . بی حضور تو اين سينه تنگ می‌شود . بی حضور تو حتی تصور پرواز هم برايم محال است چرا که تو تنها بال پرواز منی .... پرواز منی که مدتهاست احساس سنگينی می‌کنم اما تو با همان صبوری و مهربانی هميشگی ات دستم را گرفته ای و دل به دلم سپرده ای و کنارم مانده ای .

ای عاشق واقعی ! ای دوست ! ای يار و مونس هميشگی!

در اين راه غير از دل و غير از عشق چيز ديگری ندارم که تقديمت کنم . آن را هم که مدتهاست بی هيچ سخنی ؛ در طبق اخلاص پيشکشت نمودم . تنها از آن يگانه ی مطلق می‌خواهم که تو را برای من و دلم و تنهاييهايم هميشه شاد و سلامت و تندرست حفظ نمايد ............ می‌ستايمت و عاشقانه می‌پرستمت ... تا هميشه .

سالهاست

      به دنبال كسي ميگردم

              كه ذهنش بوي اقاقي داشته باشد

و بتوان

  در ميان دستهايش

         براي كبوتر لانه ساخت

سالهاست

    به دنبال كسي ميگردم كه

                            با شقايقها

                                 پيوند سرخي داشته باشد

 وبا كهكشانها

         رابطه اي سبز

سالهاست

     به دنبال كسي ميگردم كه.....                                  

زندگی...

زندگی به من آموخت که چگونه گریه کنم.

اما گریه به من نیاموخت که چگونه زندگی کنم.

تو نیز به من آموختی که چگونه دوستت بدارم.

اما به من نیاموختی که چگونه فراموشت کنم.

 هیچ وقت نمی خواهم فراموشت کنم.

فرامو شم نکن.

تقدیم به عشق عزیزم s

امشب از درد نالیدم ...

کاش می دانستی بیش از آنکه درد جسمم را بیازارد روحم را در هم می شکند.

امشب به اندازه تمام ثانیه های عمرم بر تو بر خویش و بر تنهائی و چشمان

بارانی ام که در انتظار ماندند گریستم.

کاش بودی و دست های تنهایم را می فشردی و من سر بر سینه مهرت

می گذاشتم تا بغض و ناباوری ام را برای همیشه به گور فراموشی بسپارم.

به ما دروغ مي گفتند :

دردها را که بزرگ شويد فراموش مي کنيد...

درست اين است :

زندگي آنقدر درد دارد که از درد نو درد کهنه فراموش مي شود!!!

 عاشق مهربانم ...!

 اگر فكر مي كني که رفتنت باعث شکستنم مي شود

نمیدانم زندگی چیست؟؟

اگر زندگی شکستن سکوت است سالهاست

که من سکوت را شکسته ام۰

اگر زندگی خروش جویبار است

سالهاست که من در چشمه ی جوشان زندگی

جوشیده ام

اما این نکته را فراموش نمی کنم که زندگی بی وفاست

زندگی به من آموخت که چگونه اشک بریزم اما اشکانم

به من نیاموخت که چگونه زندگی کنم ...

۰۰۰